از آنجا كه در آيات گذشته نام گروهى از پيامبران الهى و بخشى از سرگذشت آنها آمده ، در اينجا به عنوان يك جمع بندى و نتيجه گيرى كلى چنين مى گويد: ((اين (پيامبران بزرگ و پيروانشان) همه امت واحدى بودند)) و پيرو يك هدف (ان هذه امتكم امة واحدة).
بـرنـامـه آنها يكى و هدف و مقصد آنها نيز يكى بوده است ، هرچند با اختلاف زمان و محيط، داراى ويـژگـيها و روشها و به اصطلاح تاكتيكهاى متفاوت بودند اين يگانگى و وحدت برنامه ها و هدف ، بـه خـاطـر آن بـوده كـه هـمـه از يك مبدا سرچشمه مى گرفته ، از اراده خداوند واحد يكت، و لذا بـلافـاصـلـه مـى گـويـد: ((و من پروردگار شماهستم ، پس تنها مرا پرستش كنيد)) (وانا ربكم فاعبدون).
در واقع توحيد عقيدتى و عملى انبيا از توحيد منبع وحى سرچشمه مى گيرد.
(آيـه)ـ در اين آيه اشاره به انحراف گروه عظيمى از مردم از اين اصل واحد توحيدى كرده چنين مى گويد: ((و آنها كار خود را در ميان خود به تفرقه وتجزيه كشاندند)) (وتقطعوا امرهم بينهم).
كارشان به جايى رسيد كه در برابر هم ايستادند، و هر گروه ، گروه ديگرى رالعن و نفرين مى كرد و از او بـرائت و بـيـزارى مـى جـسـت ، به اين نيز قناعت نكردند به روى همديگر اسلحه كشيدند و خونهاى زيادى را ريختند، و اين بود نتيجه انحراف از اصل اساسى توحيد و آيين يگانه حق.
و در آخر آيه اضافه مى كند: ((اما همه آنها سرانجام به سوى ما باز مى گردند))(كل الينا راجعون).
اين اختلاف كه جنبه عارضى دارد برچيده مى شود و باز در قيامت همگى به سوى وحدت مى روند.
(آيـه)ـ در اين آيه نتيجه هماهنگى با ((امت واحده)) در طريق پرستش پروردگار، و يا انحراف از آن و پيمودن راه تفرقه را چنين بيان مى فرمايد: ((پس هركس چيزى از اعمال صالح را انجام دهد در حـالـى كـه ايـمان داشته باشد، تلاش وكوشش او مورد ناسپاسى قرار نخواهد گرفت)) (فمن يعمل من الصالحات وهومؤمن فلا كفران لسعيه).
و براى تاكيد بيشتر اضافه مى كند: ((و ما اعمال صالح او را قطعا خواهيم نوشت)) (وانا له كاتبون).
اين آيه همانند بسيارى ديگر از آيات قرآن ، شرط قبولى اعمال صالح راايمان مى شمرد.
